برگ شانزدهم
اردیبهشت !
کودکان ِ تو
به ضربه ای میشکنند !
ظرافتت را در ما رویانده ای ؟
+ نوشته شده در ساعت توسط من
|
| تبليغات | X |
اردیبهشت را زیسته ام نیک...
اردیبهشت !
کودکان ِ تو
به ضربه ای میشکنند !
ظرافتت را در ما رویانده ای ؟
اردیبهشت !
سبز شد دستانم به اذن ِ تو ...
سبز ماندن را از که
از چه وام بگیرم...؟
اردیبهشت!
بال کبوتران احساسم شکسته است...
پرواز میدانم
اما نمیتوانم...
اردیبهشت!
تو برای آمدن تردید نمیکنی
اما
گاهی برای ماندن مرددی چرا؟!
اردیبهشت!
بهار ِ نامت
دیگر گونه میسازد تمام ِ وجودم را
انگار حس ِ پریدن دارم...!
اردیبهشت!
هنوز فاصله ای هست
از آنچه تویی
تا آنچه منم...
فاصله ها را قدم میزنم
حتی رد شدن از کوچه های احساست
بزرگم میکند...
اردیبهشت!
مگر میان روزهای تو
تا پائیز برگ ریز
چند شیشه ی روشن فاصله است
که در ظرافت ِ تو
ساده می شکنیم...
ساده عاشق می شویم...؟